Vikinzi su svoje konje iz Skandinavije transportovali do drugih dijelova Europe za posljednje žrtvovanje konja prije hiljadu godina.
konji
© Kai Bai; Antiquity Publications LtdDATOTEKA: Jedna od šest jama za žrtvene konje otkrivenih u Yaoheyuanu u sjeverozapadnoj Kini. Grad okružen zidinama vjerojatno je služio kao političko i kulturno središte u Kini iz brončanog doba
Prije hiljadu godina, postojale su pogansko-hrišćanske trgovačke veze preko kojih su konji snadbevani za posljednje žrtvovanje.

Prema istraživanju Sveučilišta u Kardifu, konji su brodovima prelazili Baltičko more na kraju vikinškog doba i žrtvovani su u pogrebnim ritualima.

Studija je objavljena u časopisu Science Advances. Studije o ostacima konja, pronađenih u drevnim grobnicama u Rusiji i Litvaniji, pokazuju da su oni transportovani iz Skandinavije. Konji su transportovani preko širokih trgovinskih mreža koje su povezivale svet Vikinga sa Vizantijskim i Arapskim carstvom .

Hemijske analize potvrdile geografsko porijeklo konja

Do sada su istraživači vjerovali da su žrtvovani konji uvijek bili pastuvi lokalnog porijekla. Ali ovi rezultati otkrivaju da su konji iz današnje Švedske ili Finske putovali do 1.500 km preko Baltičkog mora. Nalazi, također, pokazuju da pol konja nije nužno bio faktor u izboru za žrtvovanje, a genetska analiza pokazala je da je svaka treća kobila .

Znanstvena tehnika pod nazivom analiza izotopa stroncijuma korištena je na zubima 74 konja da bi se identificiralo odakle potiče . Zemljište, voda i biljke upijaju stroncijum iz stene. Dalje, životinje (ili ljudi) kroz ishranu unose stroncijum, čiji zapis nije svuda isti. Stroncijum ostaje zauvek zarobljen u gleđim zubima. To omogućava arheolozima da prate njihova životna putovanja, odnosno geografsko poreklo, vekovima ili milenijumima kasnije.

Žrtvovanje konja bio je vidljiv i simbolični javni obred diljem poganske prapovijesne Europe. Praksa žrtovanja konja zadržala se među baltičkim plemenima sve do 14. stoljeća.

Jame za ponudu mogu sadržavati više konja, jednog konja ili dijelove tijela konja. Na mnogim baltičkim grobljima konji su sahranjivani odvojeno od ljudi. Naime, postoje brojni primjeri sahrane konja prekrivenim kremiranim ljudskim ostacima. Konji mogu biti sahranjeni sa konjskom opremom ili bez nje.

Vodeći autor studije dr. Ketrin Frenč rekla je: "Ovo istraživanje razbija prethodne teorije da su pastuvi nabavljeni na lokalnom nivou isključivo odabrani za žrtvovanje. S obzirom na neočekivanu rasprostranjenost kobila, smatramo da je prestižna životinja, koja je dolazila iz daleka, bio važniji faktor zašto su izabrane za ovaj obred " .

Ovi rezultati također pružaju dokaz da je kontinuirana interakcija između pogana i njihovih novohrišćanskih suseda održala provođenje žrtvovanja konja sve do prelaska pogana u kršćanstvo.