Tajna povijest
Hitlerov potpukovnik Oto Skorceni bio je jedan od najboljih operativaca izraelske obaveštajne službe.
Nemački naučnik Hajnc Krug nestao je 11. septembra 1962. Jednostavno je otišao u kancelariju, ali nikad se nije vratio kući.
Jedino što je minhenska policija znala jeste da je Krug često putovao za Kairo. Bio je jedan od više desetina nacističkih raketnih stručnjaka koji je Egipat angažovao da razviju njegov program naoružanja. Izralski list HaBoker, koji više ne izlazi, odjednom je ponudio objašnjenje: Egipćani su oteli Kruga da bi ga sprečili da radi za Izrael. Tako su inspektori skrenuti na pogrešan trag i sprečeni da kopaju preduboko tamo gde ne treba.
Sada je otkriveno da je Krug likvidiran u izraelskoj obaveštajnoj akciji protiv nemačkih naučnika koji rade za Egipat. Ali činjenica koja najviše zaprepašćuje jeste da je agent Mosada koji je upucao Kruga bio Oto Skorceni, tada najdragoceniji čovek izraelske tajne službe - inače bivši potpukovnik esesovaca i jedan od ljubimaca Adolfa Hitlera, koji ga je i odlikovao ordenom Viteški krst Gvozdenog krsta zato što je spasio njegovog prijatelja Benita Musolinija.

Umjetnički dojam: Sibirski nosorog, Elasmotherium sibiricum. Znanstvenici su prije mislili da je izumro prije 350.000 godina, ali novo otkriće sugerira da je preživio u nekim područjima do prije 28.000 godina
Istraživači iz Kazahstana pronašli su ostatke životinje koja odgovara opisu jednoroga.
Paleontolozi iz Kazahstana pronašli su fosil nepoznate životinje u Kozamčar regiji, poznatoj po ostacima mamuta, praistorijskih bizona i ostalih životinja iz perioda ledenog doba. Novi fosil (Elasmotherium sibiricum) zapravo je predak današnjem nosoroga, i vrlo je verovatno da je inspirisao legendu o jednorogu.
Ekipa znanstvenika s Češkog instituta za egiptologiju započeo je proces analize sadržaja grobnice.

Sirnice, lojenice, pince ili pogače su tradicionalni uskršnji kolači Istre, Dalmacije i Hrvatskog primorja čije prodrijetlo je jednako pogansko kao i ostatak uskršnjeg menija.
Sumerska božica Inanna, ili Ištar je gola obješena o kolac, ona je nakon toga uskrsla i uzdigla se iz podzemnog svijeta. Jedan od najstarijih mitova o uskrsnuću je onaj o staro-egipatskom bogu Horusu. On je također rođen 25.12. Horus i njegovo oštećeno oko je postao simbol života i ponovnog rađanja. Mithra je također rođen na katolički Božić, i njegovi su poklonici slavili Uskrs na proljetnu ravnodnevnicu. Čak do kasnog IV. vijeka poslije nove ere, Sol Invictus ili neuništivo Sunce je povezivano s Mitrom, u stvari s posljednjim velikim poganskim kultom kojeg je pregazilo kršćanstvo. Dioniz je bio božanski sin kojeg je uskrsla njegova baka. Dioniz je također uskrsao iz mrtvih svoju majku Semele.
Teotihuakan je od 100. godine pre nove ere pa sve do 7. i 8. veka bio najveći grad u drevnoj istoriji sa preko 150.000 stanovnika.
Ovaj grad se u velikoj meri razlikuje od ostalih drevnih gradova. On je neverovatno futurističan i drevan u isto vreme. Teotihuakan ima postavku modernog grada.
Prema navodima arheologa, napredni dizajn Teotihuakana ukazuje na to da su drevni graditelji posedovali napredno znanje o arhitekturi, matematici i astronomiji. Treba napomenuti da Teotihuakan iz vazduha izgleda kao moderno kompjutersko strujno kolo sa dva procesora - Piramidom Sunca i Piramidom Meseca. Istraživači su takođe pronašli mnoge sličnosti između ovih piramida i onih u Egiptu.
Međutim, do pre 100 godina, piramide u Teotihuakanu su bile sakrivene od pogleda. Videla su se samo čudna brda obrasla vegetacijom koja su tu bila vekovima i ostala zaboravljena kao i mnogi drugi drevni gradovi.
Kada su Hernan Kortez i njegovi ljudi osvojili Astečko carstvo u 16. veku, oni su pitali lokalce ko je napravio tako ogroman grad, na šta su Asteci odgovorili da nisu oni ti koji su izgradili Teotihuakan, već da su ga napravili Kvinanacini, rasa džinova koji su došli iz raja.
Riječ je o 1.800 iznimno osjetljivih, karboniziranih svitaka, koje je u trenutku nagorio piroklastični val, otkrivenih u ruševinama davne 1752. godine. Iako su znanstvenici uspjeli odmotati dio svitaka, najveći dio navedenih i dalje krije svoje tajne, budući da bi ih i najmanji dodir pretvorio u hrpu beskorisne prašine.
Kada su Inke stigle u pustinju Sečura (poznata i kao Naska), ubrzo su shvatile da je priroda izuzetno negostoljubiva.
Međutim, život je cvetao na tim prostorima još od 1000. godine pre naše ere, delimično i zbog toga što je stanovništvo koje je živelo tu umelo da kontroliše vodu kojom je raspolagalo.
Sistem podzemnih akvadukta i bunara bio je spas tokom sušnih perioda, ali i u oblastima gde nije bilo vode.
Na reke koje su se pojavljivale sezonski nije moglo da se računa za irigaciju, ali je u oblasti bilo doboljno vode samo je bilo potrebno sprovesti je na željeno mesto.
Akvadukti se i danas koriste iako je veći broj bunara smanjio potrebu za dodatnom vodom.
Međutim, daleko zanimljiviji od tih podzemnih kanala su, kako laicima, tako i stručnjacima, spiralni bunari poznati i kao pukios, koji zemljoradnicima služe da nađu akvadukte, ali i da ih očiste.
Arheolozi koji su u Kini izvodili DNK testove na 5 konja pronađenih u Zapadnog grobnici dinastije Han, otkrili su da jedan od konja predstavlja redak primerak zlatne rase konja.
Veliki broj drevnih azijskih tapiserija prikazuje zlatne konje i do sada je pronađeno par primeraka za koje se pretpostavljalo, ali se nije moglo sa sigurnošću reći zbog stanja ostataka, da su pripadali zlatnim konjima. Kako je njihovo postojanje ostalo nedokazano, mnogi su smatrali da ova specifična vrsta nije zaista postojala.
„Artefakti van svog mesta“ je termin kojim se obeležavaju praistorijski objekti pronađeni na različitim mestima širom sveta, a koji prikazuju određen nivo tehnološkog napretka koji se ne slaže sa vremenom u kom su napravljeni.
Mnogi naučnici pokušavaju da objasne ove artefakte prirodnim fenomenima. Drugi kažu da ta objašnjenja ignorišu brojne dokaze prema kojima su praistorijske civilizacije posedovale napredno tehnološko znanje koje je davno izgubljeno i koje je danas ponovo razvijeno.
Danas ćemo vam predstaviti neke od najpoznatijih artefakata van svog mesta.
17. Baterije stare 2.000 godina
Glinene tegle sa asfaltnim zapušačima i metalnim šipkama napravljene pre oko 2.000 godina mogu da stvore više od jednog volta struje.
Ove drevne „baterije“ je kraj Bagdada u Iraku pronašao nemački arheolog, Vilhelm Konig 1938. godine.
Stručnjak za metalurgiju Britanskog muzeja, dr Pol Kredok, rekao je 2003. godine:
„Te baterije su jedinstvene. Koliko znamo, niko nije pronašao ništa slično.
Čudne su i predstavljaju pravu enigmu“.
Ova mapa je otkrivena 1929. godine tokom restauracije palate Topkapi u Istanbulu u Turskoj i prikazuje američki kontitent toliko detaljno da mapa jednostavno nije mogla biti napravljena bez slikanja iz vazduha.
Međutim, mapa je nastala u vreme kada na Zemlji nije bilo letećih vozila i kada je tehnologija čovečanstva bila prilično ograničena.
Mapa koju je sastavio otomanski admiral Piri Ibn Hadži Muhidin Memed iliti Piri Rajs je zapravo zbirka 210 parcijalnih mapa koje vode poreklo iz 16. veka.
Savršenost detalja na mapi je tema rasprave već godinama pošto stručnjaci ne mogu da objasne kako je ova mapa uopšte nastala. Ona i danas predstavlja enigmu i nerešivu misteriju.
Turski admiral ne samo da je nacrtao okvire do tada neistraženih regiona Južne Amerike sa sve rekama, planinama i jezerima koja su tada bila nepoznata, već je i tačno prikazao geografiju Antarktika, kontinenta koji je zvanično istražen tek u 20. veku.
Komentar: Želite li saznati više o poganskom podrijetlu Uskrsa pročitajte i sljedeći tekst: