Dobrodošli na Sott.net
Pon, 19 Lis 2020
Svijet za ljude koji misle

Tajna povijest
Karta

Microscope 1

Povezanost Indijanaca i Sibiraca identificirana je u blizini Baikalskog jezera u Sibiru koristeći pretpovijesne genome

indijanci
© Yu, Spyrou, et al. / Cell
Nedavno istraživanje, koje je sprovela grupa istraživača Instituta Max Planck za nauku o istoriji čoveka, Moskovskog državnog univerziteta, sibirskog ogranka Ruske akademije nauka i Univerziteta Cape Town, sugeriše da je porijeklo prvih ljudi u Americi rasprostranjenije nego što se ranije pretpostavljalo.

Nedavno objavljeno istraživanje, koje je predvodio odsjek za arheogenetiku Instituta Max Planck za nauku o istoriji čovjeka, otkrilo je najbližu vezu do danas između drevnih Indijanaca i naroda Sibira.

Objavljeno u srijedu u časopisu Cell, istraživanje je zasnovano na rezultatima analize 19 novo sekvencionisanih drevnih humanih genoma iz regiona jezera Baikal, Sibir, Rusija, uključujući 14-godišnjakinju koja se smatra jednom od najstarijih otkrivenih u regionu.

"Ovo istraživanje otkriva najdublju vezu između Sibiraca gornjeg paleolita i prvih Amerikanaca", rekao je He Yu, vodeći autor "Vjerujemo da bi ovo moglo osvijetliti buduće studije istorije stanovništva Indijanca".

Istraživački tim otkrio je da su dva analizirana uzorka, jedinka stara 14 000 godina iz južnog Sibira, zajedno sa još jednim mlađim primjerkom mezolita iz sjeveroistočnog Sibira, pokazala istu genetsku mješavinu drevnog sjevernoeuroazijskog (ANE) i sjeveroistočnog Azijskog (NEA) roda koji su pronađeni kod prvih zabilježenih ljudi u Americi.

Nalazi studije ukazuju na to da su drevni Indijanci imali česti genetski kontakt sa populacijom NEA porijekla. Istraživanje takođe otkriva da je porijeklo sadašnjih Indijanaca u Sjevernoj i Južnoj Americi mnogo šire rasprostranjeno nego što se ranije pretpostavljalo.

"Gornji paleolitički genom obezbijediće naslijeđe za proučavanje genetske istorije čovjeka u budućnosti", primijetio je Cosimo Posth, viši autor ovog rada.

Istraživanje je takođe otkrilo pokretljivost i ljudskih i patogenih genoma širom Evroazije tokom Bronzanog doba, ere koju karakteriše rastuća društvena i tehnološka složenost.

Dig

Drevni grad, otkriven u centralnoj Kini, sugerira da je kineska civilizacija još starija nego se mislilo

kina

Fotografija prikazuje mjesto Shuanghuaishu u središnjoj kineskoj provinciji Henan
U Кini je otkriven drevni grad koji bi mogao da promeni razumevanje porekla civilizacije u tom regionu. Stručnjaci veruju da uništeno gradsko naselje u blizini grada Džengdžou sugeriše da su kineska civilizacija i gradovi mnogo stariji nego što se ranije mislilo.

Drevni grad otkriven je u delu Šanghuisu nedaleko od grada Džengdžou u u provinciji Henan. Nalazište obuhvata površinu od oko 280 000 kvadratnih kilometara i nalazi se na južnoj obali Žute reke.

Arheolozi izveštavaju da su ruševine grada jedno od najvećih plemenskih klastera srednje i kasne faze kulture Jangšao, koje je nastalo pre oko 7000 godina, u neolitu. Istraživači veruju da je naselje bilo okruženo sa tri duboka rova, formirajući, za to vreme, složen odbrambeni sistem.

U naselju je postojao centralni stambeni prostor, a postoje čak i dokazi o urbanističkom planiranju. Pronađeni su i tragovi primitivne kanalizacije, skladišta i sistema puteva.

Na mestu iskopavanja pronađeni su mnogi predmeti iz kulture Jangšao, koji datiraju od pre 7000 do 5000 godina. Neki izrezbareni predmeti ukazuju na to da se u gradu proizvodila svila, što je najraniji dokaz o proizvodnji tog materijala.

Dig

Podzemni kompleks star 2.000 godina pronađen blizu jeruzalemskog Zapadnog zida

podzemni kompleks
© Yaniv Berman / Israel Antiquities Authority
Podzemni kompleks uklesan u stijenu prije otprilike dvije tisuće godina otkriven je blizu jeruzalemskog Zapadnog zida, objavili su u utorak izraelski arheolozi.

Kompleks se sastoji od nekoliko prostorija i otvorenog dvorišta, a vjeruje se da su ga koristili stanovnici Jeruzalema prije no što su Rimljani 70. godine nakon opsade grada uništili Drugi hram.
kompleks
© Yaniv Berman / Israel Antiquities Authority
Dr. Barak Monnickendam-Givon prilikom iskopavanja pod Beit Strausom u starom gradu Jeruzalema, u blizini Zapadnog zida, svibanj 2020. godine

Sherlock

Fragmenti Svitaka s Mrtvog mora za koje se pretpostavlja da su prazni, imaju upisan skriveni tekst

svitci mrtvo more
© University of Manchester
Pokazalo se da fragmenti Svitaka s Mrtvog mora za koje se vjerovalo da su potpuno prazni sadržavaju skriveni tekst koji nitko nije pročitao desetljećima, ako ne i stoljećima.

Svitci s Mrtvog mora ili Kumranski spisi sastoje se od oko 900 dokumenata, uključujući i tekstove iz Hebrejske Biblije, koji su između 1947. i 1956. otkriveni u špiljama u okolici Kumrana na obali Mrtvog mora. Spisi datiraju iz trećeg stoljeća prije Krista. Iako je otkriveno na stotine fragmenata tih drevnih tekstova, stručnjaci još uvijek puno toga ne znaju o njihovom zagonetnom podrijetlu, piše Science Alert.

No sada je jedan maleni dio slagalice postao jasniji, zahvaljujući slučajnom otkriću znanstvenika iz Velike Britanije. Naime, stručnjaci su shvatili da dio naoko neispisanih fragmenata koji se više od 20 godina nalaze u Sveučilištu Manchester sadrži skrivene drevne tekstove koji su vidljivi uz pomoć multispektralnog snimanja.

Mislilo se da su prazni

Dotične fragmente je 1950-ih jordanska vlada donirala stručnjaku za pergamente Ronaldu Reedu sa Sveučilišta Leeds. Zbirka fragmenata izgledala je prazna i donirana je u svrhu znanstvenog ispitivanja materijala.

Desetljeće kasnije, 1967. godine, Reedova zbirka predana je Sveučilištu Manchester. Tek je nedavno povjesničarka i arheologinja Joan Taylor sa sveučilišta King's College London pregledavajući fragmente shvatila da bi se na njima moglo nalaziti mnogo više toga nego što je vidljivo golim okom.

"Kada sam jedan od fragmenata pregledala povećalom, učinilo mi se da sam vidjela malo izblijedjelo hebrejsko slovo 'L'", ispričala je Taylor.

Komentar: Prethodno je američki Muzej Biblije iz svoje stalne postave uklonio pet fragmenata za koje se vjerovalo da su dijelovi Svitaka s Crnog mora, poznatih i kao Kumranski spisi, nakon što je utvrđeno da su - lažni.


Biohazard

Crna smrt: Posetioci sa druge planete

black death
Jednom uvedena, bolest vertikalno preneta iz svemira može da uspostavi rezervoare zaraze, koji se mogu održati izvesno vreme, možda čak i vekovima, bez daljeg uplitanja vanzemaljskih izvora. Tuberkuloza se smatra jednom takvom uvek prisutnom bolešću. Druge bolesti uspostavljaju rezervoare ali njihova moć slabi sve do sledećeg naleta vanzemaljskih patogenih klica. Velike boginje su primer takve jedne bolesti.

Prema toj teoriji, bubonska kuga je savršen primer bolesti pretežno pripisivane vertikalnom prenosu, zato što se ona "javljala u iznenadnim naletima, u razmacima od više vekova, i teško je prozreti gde se bacil kuge, jerzinija pestis, skriva tokom tih dugih razdoblja". Oni su zaključili da je, pošto je slabio tokom vremena, bakterijski rezervoar iščezavao. Ali bakterija pasturela pestis, bubonska kuga, opstaje kao povremeni posetilac naše planete.

Hojl i Vikramasinga mudro podržavaju svoju tvrdnju, ukazujući na neke nedoslednosti u konvencionalnom objašnjenju širenja kuge. Mada prihvataju da kuga obuhvata bolest pacova, oni oštro osporavaju stav da je bolest mogla da se širi Evropom isključivo preko migracije pacova.

"Uveravati da su oboleli pacovi krenuli na safari koji ih je odveo, za šest meseci, ne samo od južne do severne Francuske, već čak i preko alpskog masiva, graniči se s apsurdom. Kakvi li su to silni pacovi bili! Koji su preplivali more i zašli u udaljena engleska sela, pa još i protutnjali kroz Milano, Lijež i Nirnberg", gde je raširenost kuge bila vrlo mala. (Poznato je da je Milano nametnuo karantin koji je sačuvao njegove građane od kuge.)

Odsustvo kuge u Boemiji (današnjoj Češkoj Republici) i Poljskoj uglavnom je objašnjeno izbegavanjem zalaženja pacova u te predele zbog pomanjkanja hrane ukusne za glodare. Umesto navodne izbirljivosti srednjoevropskih pacova, Hojl je sa svojim saradnikom ukazao na klimu koja nije bila pogodna za širenje klica bolesti sa drugih prostora.

Stoga zaključuju da je to generalizovano širenje "crne smrti", sa neobičnim prazninama, u celosti saglasno sa padanjem patogenih klica iz svemira. "Nije nastupala nikakva armija kugom zaraženih pacova. Oni su umirali tamo gde su bili".


Komentar: Članci iz ovog serijala su odlomci iz knjige U vrtlogu kuge, Normana Kantora.


Biohazard

Crna smrt: Brodovi puni ukletih ludaka

black death
U izbijanju svake pandemije - kao što je ukazao Ričard Evans, istoričar bolesti u Hamburgu devetnaestog veka - postoji zajednička dramaturgija. To podrazumeva bekstvo u područja za koja se veruje da su bezbedna, obično u takozvane pastoralne predele, kao i teoriju o zaveri kojom se za bolest optužuju stranci i nepopularne manjine. Čak je i nalet kolere u Poljskoj 1831, koju izaziva zagađena voda, bio pripisan Jevrejima.

Tokom godina su objašnjenja "crne smrti" veoma varirala i izlazila iz mode. Najranije srednjovekovno objašnjenje za kugu bili su reptili; jedno od najradikalnijih savremenih jeste kosmička prašina.

Društvo starog doba je obraćalo pažnju na manje bliske životinje, koje prebivaju u zabitim predelima. Posebno je isticano more kao izvor infekcije. Luj Sanktis de Beranžen, pišući iz Avinjona 27. aprila 1348. godine, navodi da je zaraza stigla u Evropu sa tri galije koje su dospele u Đenovu "donoseći užasnu bolest sa Istoka". Proterani iz Đenove pošto su se meštani porazboljevali, brodovi su išli od luke do luke donoseći bolest gde god bi pristali, sve dok jedan od njih nije stigao u Marselj.

Ta priča, naravno, može biti sušta istina, ali silno podseća na književne motive kao što su brod ludaka i brod ukletih. Beranžen dalje navodi da su ljudi odbijali da jedu začine koji su mogli poticati sa zagađenih galija, kao i neke vrste morskih riba, verovatno zato što im je rečeno da potiču iz zagađenih okeana.

Važnija teorija o poreklu kužnih otrova odnosi se na reptile uopšte, a guje i zmije posebno. Sa praktičnog stanovišta, najznačajnije obeležje pretpostavljene moći zmije bilo je to da je ona lekovita koliko i zarazna. Zmijski otrov, krv i prženo, sušeno zmijsko meso još su važni sastojci istočne medicine. U srednjovekovnoj Evropi je terijak, ili sirup melase, bio najcenjeniji i najskuplji od svih lekova i, mada su recepti za njeno spravljanje brojni i različiti, svaki je obuhvatao tucano meso zmije, koja je često bila odrana i pržena pre nego što se ostavi da se suši barem godinu dana.

Komentar: Članci iz ovog serijala su odlomci iz knjige U vrtlogu kuge, Normana Kantora.


Biohazard

Crna smrt: Progon u slovenske zemlje

black death
Moguće je da je verovanje u narodu da su Jevreji odgovorni za "crnu smrt" u Francuskoj i Nemačkoj bilo inspirisano, ili barem pogoršano, očito ređom pojavom kuge među Jevrejima.

Sredinom četrnaestog veka se nametnuo čitav niz prigovora protiv bavljenja Jevreja zemljoradnjom, kada je Justinijanov zakon rimskog prava posle 1150. godine postao osnova evropskog pravnog sistema. U Justinijanov zakon su bili uvršćeni carski ukazi s kraja četvrtog veka kojima su Jevreji oterani sa zemlje tako što im je zabranjeno da se bave hrišćanskim poslovima.

Sredinom četrnaestog veka Jevreji, koji su tada živeli gotovo isključivo u gradovima, bili su odvojeni u zasebne četvrti unutar gradova, često nazivane jevrejski kvart ili, posle 1500. godine - geto (što je prvobitno bilo nezdravo područje Venecije, kraj topionica gvožđa, gde je Jevrejima bilo dopušteno da žive). U vreme "crne smrti", Jevreji su čak izgubili primat kao međunarodni veletrgovci, koji su uživali još od 1000. godine, ustupivši to mesto prvenstveno italijanskim trgovcima.

Odvojeni u vlastitim četvrtima (gde su živeli kao smerne zanatlije, izuzev vrlo male elite bankara i rabina), Jevreji su bili odvojeni od glodara sa dokova i stoke sa sela, što su glavni prenosioci zarazne bolesti. Uz to je rabinski propis nalagao ličnu higijenu, valjano održavanje domaćinstva i vrlo probrani način ishrane. Ti uslovi su mogli vrlo uspešno izolovati Jevreje od izvora kuge, pa je njihov svrsishodan karantin pobudio sumnju da su oni bili odgovorni za pojavu bolesti, na koju su sami po svemu sudeći bili imuni. Naravno, samo je opšta narodna paranoja prema Jevrejima mogla pretočiti te sumnje u pogrome.

Pogromi nemačkih Jevreja, u vreme "crne smrti", neizbežno su kod njih stvarali osećanje straha i nesigurnosti. Kada je poljski vojvoda Kazimir II, uz pokušaje da ih zaštiti od pogroma na svojim posedima, pozvao Jevreje da krenu na istok i nasele se u njegovoj prostranoj, ali nedovoljno nastanjenoj zemlji, počela je masovna seoba u Poljsku.

Ova imigracija se nastavila i u šesnaestom veku. Poput mnogih zapadnoevropskih vladara s početka srednjeg veka (700-1000), poljski vojvoda i njegovi naslednici su na Jevreje gledali kao na ekonomsku pogodnost, kojom su zemlji priuštili povoljne kredite i međunarodnu trgovinu.

Oko 1500. godine Jevrejima je dodeljena dodatna važna uloga u poljskom društvu i ukrajinskim graničnim zemljama kojima je vladalo poljsko plemstvo. Oni su masovno zapošljavani kao upravnici imanja kod poljskog plemstva, nadgledajući hiljade seljaka prisiljenih na kmetstvo i upravljali eksploatacijom izdašnog poljskog i ukrajinskog zemljišta. Jevrejski muškarci su se služili sa tri jezika - hebrejskim za verske obrede i rabinsku učenost, slovenskim jezikom za posao i jidišem, nemačkim dijalektom pisanim hebrejskim pismom, za svakodnevni život u vlastitim zajednicama (većina jevrejskih žena je znala samo jidiš).

Oko sredine šesnaestog veka Jevreji su bili traženi zbog svog umešnog obavljanja posla upravnika imanja sa unosnim monopolom u prodaji pića seljacima. Otud potiče jidiš narodna pesma "Nevernik je pijanac". Jevreji su takođe prosperirali i kao trgovci drvetom i krznima. Visoke škole rabinskog učenja, od kojih su mnoge još postojale kada je u septembru 1939. godine zavladao mrak, pojavile su se u Poljskoj i Ukrajini. Početkom sedamnaestog veka polovina od 3,5 miliona svetske populacije Jevreja živela je u Poljskoj i Ukrajini.

Jevreji su zavoleli poljsko i ukrajinsko fizičko okruženje pa su u devetnaestom veku (ako ne i mnogo ranije) pisali poeziju hvaleći sela, šume i podneblje istočne Evrope. Uspon velikih jevrejskih zajednica u slovenskoj Evropi, značajnih zbog svog preduzetništva i tradicionalnog obrazovanja, kao i inovatorskog religijskog i književnog izražavanja, bio je neposredna posledica "crne smrti".

Komentar: Članci iz ovog serijala su odlomci iz knjige U vrtlogu kuge, Normana Kantora.


Biohazard

Crna smrt: Krvave optužnice i progoni

black death
Kuga se sporije širila padinama Alpa, pa su vesti o njenom približavanju stizale tamo mnogo pre nje. To je imalo za posledicu dve stvari. Progoni su počeli da prethode pojavi bolesti, pa je bilo vremena za sudske procese, a sudovi su davali zvanično i moralno opravdanje svirepostima, pomažući u pariranju buli pape Klimenta, koja je branila ubijanje Jevreja bez sudske presude. Švajcarski grad Cirih je proterao svoje Jevreje u septembru 1348. godine, godinu dana pre nego što je kuga stvarno stigla u grad.

U Šilijonu, kraj Ženeve, napad na Jevreje se desio četiri meseca pre nego što je kuga stigla. Upravo tada su uneta kritična poboljšanja u priču da su Jevreji otrovali zalihe vode. Otrov sipan u bunare bio je navodno napravljen od kože baziliska (vrsta mitske zmije), ili od paukova, guštera i žaba, ili od srca hrišćana i delića hostije (pričesni kolačić).

Na Jom Kipur, 15. septembra 1348. godine, dva Jevrejina - Valavinji, lekar iz Tonona (blizu banje Evijan iz koje potiče današnja mineralna voda), i Mamzon iz Vilneva (kraj Montrea, današnjeg skijaškog centra) - bili su mučeni do priznanja. Tri nedelje kasnije su Belijeta i njen sin Ake bili mučeni, postupkom koji je ponovljen deset dana kasnije, dok sud nije konačno dobio potpunu listu optužbi protiv porodica i njihovih srodnika po veri.

Zatim je usledilo priznanje Ažimea da je on već obavio trovanja po nalogu rabina kabaliste. Do novembra su krvave optužnice i progoni zahvatili gornju Rajnu, šireći se Nemačkom. Štutgart i Augzburg su bili među prvim zahvaćenim gradovima.

Do decembra su ubistva počela da poprimaju sve zlokobnije karakteristike. Sve više Jevreja je oduzimalo sebi život radije nego da čeka svoje ubice. U Eslingenu su se u decembru zatvorili u svoju sinagogu i izvršili masovno samoubistvo podmetanjem požara.

U Spejeru je stanovništvo otkrilo nov način da se reše tela svojih žrtava, koje su zatvarali u vinsku burad i puštali ih niz reku Rajnu. "Narod Spejera", zapisao je hroničar, "strahujući da će tela zagaditi vazduh ležeći po ulicama čak i ako bi ih spalili, zatvarali su ih u praznu vinsku burad i bacali ih u Rajnu". Možemo se upitati kako su oni mogli biti sigurni da leševi nemaju otrov, skriven oko svojih tela, kojim bi zarazili vodu.

U švajcarskom gradu Bazelu reka je bila pozornica druge tragedije. Gradsko veće je izvršilo častan pokušaj da protera neke ugledne ljude zbog njihove svireposti prema gradskim Jevrejima. To je uvećalo bes stanovništva, koje je prisililo veće da opozove progon i protere Jevreje, kojima je uskraćena svaka mogućnost za povratak u roku od dve stotine godina. Da bi se zadovoljilo raspoloženje naroda, izvesni begunci su bili opkoljeni i zatočeni, dok za njih nije bila sagrađena posebna kuća na jednom ostrvu na Rajni. Tamo su bili spaljeni, 9. januara 1349. godine.

U Strazburu su na dan Sv. Valentina, u subotu, bili spaljeni Jevreji. Prema savremenom hroničaru, "oni su bili odvedeni do njihovog groblja, u kuću spremljenu za njihovo spaljivanje, a tokom puta su bili svučeni skoro goli od rulje koja im je pokidala odeću i pronašla mnogo novca koji je bio skriven" (poređenje s nacističkim Holokaustom se nameće). Prema najverodostojnijoj proceni, u Strazburu je, od 1.884 Jevreja, 900 bilo spaljeno, a ostali su prognani iz grada.

Komentar: Članci iz ovog serijala su odlomci iz knjige U vrtlogu kuge, Normana Kantora.


Biohazard

Crna smrt: Jevreji priznali pod mukama

black death
Tridesetog oktobra 1348. godine, u Šatelu kraj Ženeve, tada delu grofovije Savoja, izvesni Jevrejin po imenu Ažime, pošto je dvaput bio "stavljen malo na muke", kako je bilo dozvoljeno prema kontinentalnom rimskom pravu, dao je sledeće priznanje u zvaničnom sudskom postupku pred skupom sudija:
"Za početak da navedemo da je jasno da je u Lent upravo dospeo Pultas Klezi iz Ranca (jevrejski trgovac) koji je poslao baš ovog Jevrejina, Ažimea, u Veneciju da kupi svilu i druge stvari za njega. Kada je to saznao rabin Pejre, Jevrejin iz Šamberija koji je tumačio njihove zakone, on je poslao po Ažimea, a kada je ovaj došao pred njega rekao je: 'Obavešteni smo da idete u Veneciju da kupite svilu i drugu robu. Evo dajem vam mali paket veličine pola pedlja (11 cm) koji sadrži pripremljen otrov u tankoj, šivenoj kožnoj kesi. Sipajte ga u bunare, cisterne i izvore oko Venecije i drugih mesta u koja idete, da biste otrovali ljude koji uzimaju vodu iz pomenutih izvora koje ćete vi zatrovati, naime, izvora u koje će otrov biti sasut.'

"Ažime je uzeo taj paket pun otrova i poneo ga je sa sobom u Veneciju, a kada je tamo stigao razmutio je i bacio deo njega u bunar ili cisternu sveže vode koja se nalazila blizu Nemačke kuće, da bi otrovao ljude koji su koristili vodu iz te cisterne. A on kaže da je to jedina cisterna slatke vode u gradu. On uz to navodi da mu je već pomenuti rabin Pejre obećao da će mu dati šta god zatraži za svoj trud u tom poslu. Po vlastitoj želji, Ažime je dalje priznao da je, pošto je to obavio, odmah grad napustio da ga ne bi uhvatili građani ili drugi, pa je sam otišao u Kalabriju i Apuliju i sipao gore pomenuti otrov u više bunara u ulicama Balea.

"Priznao je dalje da je nešto tog otrova sipao u javni izvor u gradu Tuluzu i u bunare koji su blizu Sredozemnog mora. Upitan da li je u vreme kada je sipao otrov i zatrovao bunare, kako je gore pomenuto, iko od ljudi umro, rekao je da nije znao pouzdano jer je svako od gore pomenutih mesta napustio u žurbi."

Komentar: Članci iz ovog serijala su odlomci iz knjige U vrtlogu kuge, Normana Kantora.


Blue Planet

Ljudi su bili u Europi ranije i imali su kulturne interakcije s neandertalcima, otkrivaju novi nalazi fosila u Bugarskoj

alat
© Tsenka Tsanova, MPI-EVA Leipzig
Kameni artefakti pronađeni u špilji Bacho Kiro: 1-3, 5-7 oštrice i fragmenti; 4 zrnca pješčenjaka; 8 najduža kompletna oštrica
U bugarskoj pećini Bačo Kiro, arheolozi su otkrili najstarije ostatke modernog čoveka na evropskom kontinentu, objavljeno je u časopisima "Nejčer" i "Nejčer Ekolodži i Evolušn".

Prema naučnom radu objavljenom u časopisima "Nejčer" i "Nejčer Ekolodži i Evolušn", predstavnici homosapijensa došli su u Evropu, gde su do tog vremena živeli nenadertalci, pre 45 hiljada godina. Na granici srednjeg i gornjeg paleolita, oni su, tokom nekoliko hiljada godina, u potpunosti zamenili neandertalce.

Međutim, tačno vreme tog događaja ostalo je nepoznato, a ostaci koji se odnose na takozvani rani gornji paleolit, praktično nisu postojali.

​Ostaci stari preko 45 hiljada godina

U pećini Bačo Kiro u Bugarskoj, 70-ih godina prošlog veka, pronađeni su paleolitski fosili iz najranijeg gornjeg paleolita, da bi potom ti ostaci bili izgubljeni. Tokom 2015. godine ponovo su počela iskopavanja, koja su i dovela do otkrivanja najstarijih ostataka modernih ljudi na evropskom kontinentu.

Naučnici su, faktički, pronašli mnogo fragmenata kostiju, na osnovu kojih nije bilo moguće utvrditi kojoj vrsti pripadaju i jedan kutnjak, koji je, po mišljenju naučnika, pripadao homosapijensu. A, onda su u pomoć naučnicima priskočile moderne metode.

Pomoću metode masene spektrometrije, istraživači su analizirali proteinske sekvence koštanih fragmenata i utvrdili da pripadaju homosapijensu.

"Većina pleistocenskih kostiju je toliko fragmentisana da je golim okom nemoguće utvrditi kojoj vrsti je pripadala. Ali, zahvaljujući masenoj spektrometriji proteina, moguće je brzo identifikovanje tih koštanih fragmenata, objašnjava Frido Velker, jedan od učesnika istraživanja i stručnjak za ljudsku evoluciju sa Instituta "Maks Plank".

Pomoću kombinacije metoda koji uključuju radio-ugljenično datiranje i sekvenciranje mitohondrijskog DNK materijala, istraživači su utvrdili da su ostaci homosapijensa, koji su naseljavali pećinu, stari između 45.820 i 43.650 godina.

Neandertalci od homosapijensa usvojili veštine i tehnologije

Pored ljudskih ostataka, arheolozi su pronašli i veliku količinu kamenog oruđa, kao i artefakata od kostiju 23 različite vrste životinja, uključujući figurice, poput priveska od zuba pećinskih medveda, koji oblikom podsećaju na ukrase, otkrivene u mnogo kasnijim neandertalskim staništima na jugu današnje Francuske. Na osnovu toga, naučnici zaključuju da su neandertalci od pridošlih pripadnika homosapijensa usvojili veštine i tehnologije.

Prema mišljenju još jednog učesnika u istraživanju, Cenke Canove, homosapijens, koji najverovatnije, potiče iz jugozapadne Azije, u gornjem paleolitu brzo se naselio od Bugarske do Mongolije i uticao na arhaične populacije neandertalaca i denisovaca, da bi ih na kraju potpuno zamenio.

Komentar: Ovi nalazi pružaju dodatnu potporu ideji da su se ljudi i neandertalci radikalno razlikovali - čak i ako se nekolicina križala - jer se pokazalo da su tokom najmanje 200 000 godina neandertalci i dalje koristili gotovo isti set alata, međutim kad su ljudi stigli na na sceni nalazimo dokaze o sve većoj domišljatosti s alatima, izvrsnim pećinskim slikama, a čini se da neandertalci prije svog dolaska možda nikada nisu razmišljali o nakitu:
Zlatno doba, psihopatija i šesto izumiranje
Prethodno nepoznata vrsta "proto-hominina" sugerira da je predak ljudi evoluirao u Europi, a ne u Africi