Možda se neki neće složiti ovom tvrdnjom, ali brojni dokazi, vidljivi i nevidljivi, potvrđuju da svjedočimo kraju jedne ere i sumraku oligarhije koja je pokušala uspostaviti jednu vlast i jedan centar moći na planeti. Cilj je bio cijeli svijet staviti po nadzor vlade multinacionalnih korporacija i globalističke elite. Sada tome dolazi kraj, iako su vidljivi pokušaji da se barem očuva status quo i u budućnosti, kada bude pogodan trenutak, nastavi gdje se stalo.

U pokušaju ostvarivanja ovog cilja su njihovi alati uvijek bili nemilosrdni i učinkoviti, ali su odjednom prestali funkcionirati.

Svi njihovi lukavi planovi su u početku izgledali učinkoviti i impresivni, ali su se ubrzo pokazali apsurdnima. Stvaranjem nezadovoljstva i destabilizacijom pojedinih zemalja su se uspjeli svrgnuti neki lideri, što je privremeno bio dokaz svemoći globalističke oligarhije, ali su ovi planovi na kraju donijeli malo koristi. Štoviše, sve više naroda i pojedinaca u svijetu postaje svjesno djelovanje iz sjene i zakulisnih radnji stratega “vrlog novog svijeta”, zbog čega sve njihove aktivnosti nailaze na sve veći otpor.

Simboličnim obilježavanjem prvog mjeseca nasilnih prosvjeda protiv venecuelskog predsjednika Nicolasa Madura je desničarska oporba pozvala svoje pristaše da za “1. Maj” izađu na nove prosvjede protiv “diktature” u Caracasu i u drugim gradovima u zemlji.
Nakon mjeseca nereda u kojima je poginulo tridesetak osoba, među kojima pripadnika Nacionalne garde i policije, takozvana oporba nema namjeru popustiti pritisak. Iako su izbori krajem sljedeće godine, od početka travnja se organiziraju nasilni prosvjedi na kojima se traže prijevremeni opći izbori prije kraja mandata predsjednika Madura.

Incidenti posljednjih nekoliko dana, koje se opisuje općenito i izgledaju kao ubojstva koja je počinila policija protiv “nenaoružanih i mirnih prosvjednika”, tijekom kojih se podižu barikade, uništava javna imovina i napadaju civili i policija, podsjećaju na “guarimbe” iz 2014. godine, ekstremno nasilne protuvladine prosvjede koji uključuju i blokade prometnica, čime se paralizira život i gospodarstvo zemlje.

Američki režiser Oliver Stoun izjavio je u intervjuu za „Sidnej morning herald“ da radi na filmu o ruskom predsedniku Vladimiru Putinu.

Stoun je 2016. aktivno kao producent učestvovao u filmu „Ukrajina u plamenu“, gde je intervjuisao predsednika Rusije Vladimira Putina i bivšeg predsednika Ukrajine Viktora Janukoviča.

„Putin je jedan od najvažnijih svetskih lidera i s obzirom da su ga SAD proglasile neprijateljem, velikim neprijateljem, mislim da je veoma važno da čujemo šta on ima da kaže“, rekao je Stoun novinarima. On je dodao da to nije toliko dokumentarac koliko je razgovor u obliku pitanja i odgovora.

Napominje se da će u filmu biti prikazan Putinov odnos prema događajima u svetu od trenutka kada je prvi put postao predsednik Rusije 2000. godine. Novine ističu da za sada snimanje filma nije zvanično najavljeno.

„To otvara čitavo gledište o kojem mi, Amerikanci, nismo čuli“, istakao je Stoun. Prema njegovim rečima, filmska ekipa se sa ruskim predsednikom sastala četiri puta za dve godine. Stoun je naveo da smatra da su oni „odali počast“ Putinu, predstavljajući na osnovu činjenica koje iznosi Zapad njegove komentare koji mogu da objasne tačku gledišta Rusije, u nadi da se spreči nerazumevanje i opasna situacija na ivici rata.

Stoun je objasnio da je on „u početku razgovarao sa Putinom o (bivšem američkom obaveštajcu Edvardu) Snoudenu i to se nalazi u filmu“. Prema Stounovom mišljenju, odatle je izraslo poverenje, jer je ruski predsednik znao da režiser to neće mnogo menjati.

Stoun je poznat kao režiser koji snima filmove o oštrim političkim temama. Njegovi junaci bili su predsednik Ričard Nikson, Džon Kenedi, Džordž Buš Mlađi. Osim toga, njegovo poslednje delo je film o bivšem agentu američke obaveštajne Edvardu Snoudenu, koji je premijerno prikazan u jesen 2016. godine.

Sa ranije pomenutim razvojem Strukturalizma, "mnogi naučnici, kao i pripadnici vladajuće klase koji su ih zapošljavali, počeli su verovati da sada postoji opravdanje za njihov tretman ljudskih bića kao “hodajućih komada mesa”, te su tako i nastavili sa istim tretmanom u okviru opšteg plana aktivnosti kontrole mase." Te ideje i metode kontrole mase su preuzeli nacisti u svom velikom eksperimentu preuzimanja kontrole nad celim svetom. A nakon što su to videli na primeru nacističke Nemačke, izvesno su Sovjetski Savez, Velika Britanija i SAD pokrenule svoje široke istraživačke programe s ciljem razvoja tehnika za psihološku kontrolu masa. Govorilo se da je SAD poslednja krenula s tim projektima, međutim, kako dublje istraživanje pokazuje, to nije tačno.

Uveren da nemački naučnici mogu pomoći u američkom posleratnom periodu, predsednik Harry Truman se u septembru 1946. godine složio da odobri projekt “Paperclip" (Spajalica), program dovođenja odabranih nemačkih naučnika koji bi trebali da rade za Ameriku u vreme "Hladnog rata" koji je započeo među doskorašnjim saveznicima odmah po završetku rata protiv nacista. Međutim, Truman je izričito naglasio da se tu "isključi svako ko je bio član Nacističke partije ili ko je aktivno pružao podršku nacističkom militarizmu."

Udružena agencija za obaveštajne poslove (Joint Intelligence Objectives Agency - J.I.O.A.) Ministarstva za rat, sprovela je izvan scene jedno istraživanje tih naučnika. U februaru 1947. godine, J.I.O.A. direktor Bosquet Wev je podneo Državnom ministarstvu pravde prvi izveštaj o ovim naučnicima. Tu se ispostavilo da su njihovi dosijei bili blago reći užasavajući. Samuel Klaus, predstavnik Državnog ministarstva u upravi J.I.O.A. je tvrdio da su svi naučnici koji su se nalazili u prvoj grupi bili "okoreli Nacisti" i tako su zahtevi za njihove vize bili odbijeni.

Nakon toga je od pomenutih obaveštajnih službi napisan jedan dokument u kome se kaže da su "najviši interesi SAD-a podređeni praksi metodom: "šibanja mrtvog naci konja."" Vođa nemačkih obaveštajaca Reinhard Gehlen predstavljen je tadašnjem direktoru C.I.A. Allenu Dullesu. Gehlen je bio najsposobniji nacistički špijun koji se bio tokom rata infiltrirao u Rusiju sa svojom špijunskom mrežom. Dulles je obećao Gehlenu da će njegova obaveštajna jedinica biti potpuno sigurna u sklopu CIA-e. Dulles je onda prepravio njihove dosije-e, eliminišući sve sto je ukazivalo na njihove inkriminirajuće radnje. Tako je Allen Dulles prebacio ovu nacističku obaveštajnu mrežu u CIA, koja je kasnije onda pokrenula nekoliko projekata za kontrolu uma ljudi, koji su proistekli iz nacističkih eksperimenata. (MKULTRA / ARTICHOKE, OPERATION MIDNIGHT CLIMAX).

Koliko su uporedive krize u Ukrajini i Makedoniji, i da li su te dve države održive kao nezavisni entiteti.

Možda je tačno da, kao što je rekao Tolstoj, srećne porodice liče jedna na drugu, dok je svaka nesrećna na svoj način, ali kada govorimo o državama veoma lako uočavamo sličnosti koje postoje kada u njima dođe do kriza.

Tako je i sa krizom u Makedoniji. Ne možemo da se otmemo utisku da makedonska kriza podseća na ukrajinsku, kao i da te dve zemlje podsećaju jedna na drugu. I jedna i druga nastale su u raspadu većih državnih tvorevina (SSSR-a i Jugoslavije), i jedna i druga prvi put u istoriji ostvarile su nezavisnost u svojoj krajem 20. veka.

Prema rečima istoričara Aleksandra Rakovića, Makedonija i Ukrajina se mogu delimično uporediti. Među njima postoje i fundamentalne razlike, kaže on.

„Prva razlika je veličina tih država. Ukrajina je jedna od najvećih država u Evropi, Makedonija je jedna od manjih, i po teritorijalnoj rasprostranjenosti, i po broju stanovnika“, kaže on i dodaje da u Ukrajini postoji najmanje četiri identiteta stanovnika.

Zapadna Ukrajina nastanjena je unijatima koji se smatraju bližim Poljacima nego Rusima; centralni deo Ukrajine nastanjen je većinskim stanovništvom koje sebe smatra srodnim Rusima, ali nisu spremni da žrtvuju svoj ukrajinski identitet, dok u Donbasu i oblastima oko Harkova i Odese većinsko stanovništvo čine oni koji sebe vide kao deo ruskog sveta. Na kraju, četvrta celina sada je deo Rusije — Krim, čije se većinsko stanovništvo smatra Rusima, opisuje Raković.

Rusija i Kina se slažu da se kriza na Korejskom poluostrvu može rešiti samo putem diplomatskog, a ne vojnog rešenja, izjavio je ruski ambasador u Kini Andrej Denisov.

U subotu je Pjongjang lansirao balističku raketu najverovatnije srednjeg dometa sa poligona severno od glavnog grada. Japan, Južna Koreja i Sjedinjene Američke Države saopštile su da se čini da je proba bila neuspešna, jer se projektil raspao na teritoriji Severne Koreje. Istog dana južnokorejski mornarica izjavila je da je započela pomorske vojne vežbe sa američkim snagama u kojim učestvuje i nosač aviona „Karl Vinson“.

„Mi (Rusija i Kina) shvatamo brojne stvari koje nam se čine apsolutno neophodnim — da je vojno rešenje severnokorejskog problema nemoguće. Samo je politika diplomatije prikladna“, rekao je Denisov novinarima.

Moskva i Peking nikada neće podržati nuklearni program Pjongjanga, istakao je Denisov.

„Mi oštro osuđujemo (severnokorejski nuklearni program), jer on ne samo što je direktna pretnja za nas, već i zbog toga što Amerikance u izvesnoj meri izaziva da pojačaju svoje takozvane odbrambene kapacitete, koji zapravo imaju ofanzivni potencijal“, dodao je ruski ambasador.

Kineska strana posebno je zabrinuta zbog tekućeg raspoređivanja protivraketnog sistema Sjedinjenih Američkih Država u Južnoj Koreji (THAAD), naglasio je Denisov.

Osam civila je poginulo prilikom vazdušnog napada međunarodne koalicije predvođene Sjedinjenim Američkim Državama na grad Tabku, u blizini Rake, javila je sirijska nacionalna televizija.

Kako se navodi, od osmoro poginulih, njih petoro je iz iste porodice.

Tim povodom se oglasila i libanska televizija „Majadin“, koja je saopštila da je prilikom bombardovanja stradalo najmanje 14 civila, kao i da je osim Tabke gađan i gradić Vahb.

Borbe u okolini Rake trenutno predvode kurdski odredi Sirijskih demokratskih snaga, a podršku iz vazduha im pruža međunarodna koalicija predvođena SAD.

Istovremeno, sirijska vojska je uspela da oslobodi 10 manjih mesta od terorista DAEŠ-a u provinciji Homs, javlja SANA.

Pored tih gradića, uspostavljena je kontrola i nad naftnim bušotinama u blizini tih mesta, kao i nad pojedinim gasnim skladištima.

Finansijska obaveza Crne Gore prema NATO-u za potrebe članarine na godišnjem nivou iznosiće oko 450.000 evra, saopštilo je crnogorsko Ministarstvo odbrane.

To je, kako se navodi, 0,027 odsto od ukupnog zajedničkog godišnjeg NATO budžeta i to su jedina sredstva koja je Crna Gora u obavezi da izdvoji za potrebe NATO-a.

Reagujući na izjavu predsednika Demokratske narodne partije (DNP) Milana Kneževića da će crnogorske građane članstvo u NATO-u na godišnjem nivou koštati 70 miliona evra, iz resora Predraga Boškovića su saopštili da je reč o „obmanjivanju javnosti i širenju dezinformacija o NATO članstvu“, prenela je RTCG.

Iz crnogorskog ministarstva navode da sadašnji kompletan budžet za odbranu Crne Gore, za 2017. godinu, iznosi 45 miliona evra i da je reč o sredstvima namenjenim za ulaganje u crnogorski sistem odbrane, odnosno za zaposlene u tom sistemu, održavanje opreme i modernizaciju.

„Reč je, dakle, o iznosu koji će biti utrošen za potrebe odbrane Crne Gore, bez obzira da li smo članica NATO-a ili ne, a nikako za učešće u NATO budžetu. NATO ima jasno postavljenu finansijsku formulu koja obuhvata precizne i namenske kvote ulaganja u zajednički sistem odbrane i bezbednosti. Po toj formuli, finansijska obaveza Crne Gore prema NATO-u za potrebe članarine na godišnjem nivou, iznosiće oko 450.000 evra, odnosno 0,027 odsto od ukupnog zajedničkog godišnjeg NATO budžeta“, navodi ministarstvo.

Bošković je naveo da će svakog građanina Crne Gore članstvo u NATO-u koštati 72 centa na godišnjem nivou.

Sjeverna Koreja poručila je kako Izrael "jedini ilegalno posjeduje nuklearno oružje" te prijeti miru na Bliskom istoku. Nadalje, iz Pjongjanga su poručili kako će Izrael "tisuću puta platiti" zbog svog djelovanja. Naime, oštar komentar došao je nakon što je izraelski ministar obrane sjevernokorejsko vodstvo nazvao "luđačkom radikalnom skupinom".

Izraelski ministar obrane, Avigdor Lieberman, rekao je u razgovoru za izraelski list Walla, komentirajući Sjevernu Koreju, kako je sjevernokorejski predsjednik Kim Jong-Un "luđak" koji potkopava stabilnost cijelog svijeta.

Iz Sjeverne Koreje pak poručuju kako je Izrael taj koji potkopava stabilnost, naročito u regiji Bliskog istoka te ističu kako Izrael ilegalno posjeduje nuklearno oružje zahvaljujući američkoj zaštiti.

Naime, Izrael posjeduje nuklearno naoružanje, ali to je neka vrsta javne tajne o kojoj nitko ne želi govoriti otvoreno.

Nema više uređenog i pristojnog neprijateljstva iz vremena dogovorenog hladnog rata. A i na prste jedne ruke se mogu nabrojati ozbiljni političari svjesni odgovornosti pred planetarnim procesima koji su se otrgli svakoj kontroli. Jadan je svjetski sistem čija posljednja odbrana ovisi od jednog ili dvoje koji ulažu veto na odluke svih ostalih. Eno ilustracije te odbrane u Libiji, Siriji, Iraku, Jemenu, u legalnoj “proizvodnji” terorista i u drugovanjima s režimima koji hrane te iste teroriste... Milioni izbjeglica na bespućima i mnogo više onih koji se na taj put spremaju. Čekaju ih razni štabovi grozničavo pripremajući zidove, žice i zakone istog karaktera. Bombe po velikim gradovima, skoro pa rutina. Očekivanja kataklizmi, u sistemima koji se sjećaju demokracije, nadvladala su u životima sasvim običnih, koliko jučer normalnih ljudi. Nije danas teško dokučiti da po svijetu nije onako kako jeste, već je ono kako nam po(kažu) da jeste. Pamet je usmjerena, mozgovi isprani, mediji kao propaganda su, uglavnom, pobijedili. Istina se oportunistički sakriva od sebe same, činjenice ne služe ničemu. Privilegija je imati mikro svijet oko sebe u kojem još uvijek važe zdrava i prosta logika i kakav-takav pristojan sistem vrijednosti kojeg nije satrala “globalizirana” interesna računica.

Vrijeme činjenica, na kojima su se temeljile odluke i uzajamni odnosi u svijetu uz kakvo-takvo poštivanje dogovorenih principa, mirotvorstva, humanosti i solidarnosti prošlo je. Ogromna mašinerija upregnuta je u priču koju je sjajno secirala Naomi Klein u storiji o usponu i pobjedi “kapitalizma katastrofe”. O filozofiji “bjesomučnih pokušaja brisanja i preoblikovanja ljudske svijesti” i o Miltonu Friedmanu i njegove Čikaške škole čija je ekonomska filozofija glorifikovala nakaze poput Augusta Pinocheta i sličnih.