Ogroman rascep veličine Tasmanije u zemljinoj kori preko smrtonosnog Vatrenog prstena bi mogao izazvati razorne zemljotrese i mega cunamije, upozoravaju stručnjaci.

Potvrđeno je da postoji rascep na morskom dnu, koji je veličine oko 60.000 kvadratnih kilometara i nalazi se preko Vatrenog prstena.

Vatreni prsten je najveća i najaktivnija kriva linija na svetu, koja se proteže od Novog Zelanda, širom istočne obale Azije, preko Kanade i SAD-a, pa sve do južnog vrha Južne Amerike.

Zvuči potpuno neverovatno, ali rezultati najnovijih istraživanja otkrivaju da se u srcu jednog najsušnijih mesta na Zemlji pre između 9 i 25.000 godina nalazilo nešto sasvim drugo. Evo o čemu je reč...

Bezvodna pustinja Atakama, za koju se smatralo da je bila prepreka ranim doseljenicama u Južnoj Americi, možda je sadržala jezera koja su bila dovoljno velika da održe manje ljudske populacije, ukazuje najnovije istraživanje.

Pustinja Atakama u Čileu prostire se 1.000 kilometara duž zapadne obale Južne Amerike. Pustinja se nalazi između dva planinska masiva, što sprečava vodu da dođe do kotlina i slanog zemljišta čineći je najsuvljom lokacijom na svetu, piše Phys.

Međutim, nova istraživanja pokazuju da se voda nekad nalazila u srcu Atakame.

Naučnici su nedavno otkrili ostatke slatkovodnih biljaka i životinja u sedimentima pustinjskih slanih zemljišta: veliko suvo, slano tlo koje obasipa pustinju Atakama. Mnogi od tih poteza se prostiru od 600 do 1.000 kvadratnih metara, a neki su i veći.

Analize radiougljenika su pokazale slatkovodna jezera i močvare koje su postojale između 9.000 i 25.000 godina u pustinji, prema istraživačima.

Mnogi arheolozi veruju da su rani doseljenici Južne Amerike putovali sa zapadne obale ka Andima u unutrašnjosti, izbegavajući suvi centar pustinje šetnjom okolo po vlažnim obodima. Međutim, nova otkrića sugerišu da su drevna jezera Atakame mogla da obezbede dovoljno puta kroz pustinju i da budu čak i dom doseljenicima.

Vaš grozan dah vam pokušava nešto reći - i to ne samo da je vrijeme da otvorite bočicu Listerina [vodica za ispiranje usta, op. prev.]. Unutar tog oblaka od luka i ustajalog mirisa tune su stotine kemijskih spojeva koji se miješaju u vašim ustima i stvaraju odnos jedinstven kao otisak prsta. Analizirajući taj omjer, istraživači su došli do novog moćnog načina da se otkriju tragovi raznih bolesti, od raka prostate do Parkinsonove bolesti.

Ovih dana u časopisu American Chemical Society Nano, istraživači su predstavili niz senzora koji identificiraju i snimaju jedinstveni "otisak daha" 17 različitih bolesti. Znanstvenici se nadaju da će njihov aparat, koji koristi umjetnu inteligenciju kako bi uskladio različite razine i omjere 13 ključnih kemijskih spojeva različitih bolesti koje se nalaze u ljudskom dahu, otvoriti put za svestrani medicinski dijagnostički alat. Nakon uzetih uzoraka daha više od 1400 ljudi, otkrili su da je njihova tehnika bila u mogućnosti praviti razliku među različitim bolestima s 86 posto točnosti.

Znanost iza mirisa daha neke osobe leži u sastavu organskih kemijskih spojeva koje rutinski izbacujemo u zrak sa svakim smijehom, vikom ili uzdahom. Ovi spojevi često dolaze označeni znakovima biokemijskih promjena izazvanim određenom bolešću - fenomen koji čini osnovu modernih dijagnostika daha. Problem je u tome što je previše toga što u dahu treba razlikovati: U oblaku izdaha, obično ćete vidjeti stotine tih spojeva.

Još u vremenu 400 godina prije Krista drevni liječnici su znali da postoji nešto što se vidi iz njuškanja daha bolesne osobe. Slavni grčki liječnik Hipokrat, među ostalima, mirisao je dah svojih pacijenata kako bi saznao što im zadaje bol. (Što je još gore, neki liječnici su prije mirisali urin ili stolicu svojih pacijenata.) Mi smo postali malo sofisticiraniji od tada; analize daha se uspješno koriste za dijagnosticiranje ciroze jetre, dijabetesa i raka debelog crijeva. Postoji čak i posvećeni žurnal o istraživanju daha: Journal of Breath Research.

No ranije su takva nastojanja uglavnom korištena za detektiranje jedne bolesti. Cilj nove studije Hossama Haicka, stručnjaka nanotehnologije s tehnološkog Instituta Technion iz Izraela, i nekoliko desetaka međunarodnih suradnika je postaviti temelje za univerzalan dijagnostički alat kojim bi se identificirale mnoge bolesti u otisku daha, uključujući zatajenje bubrega, rak pluća, Crohnova bolest, MS [multipla skleroza, op. prev.], rak prostate i jajnika, i više. Njihov aparat najprije procjenjuje relativnu zastupljenost svakog spoja u dahu jedne osobe, a zatim uspoređuje pronađene znakove bolesti s otiskom daha zdravih osoba.

Za ovaj vikend, kada veliki broj hrišćana slavi Božić po gregorijanskom kalendaru, moglo bi doći do ozbiljnih problema sa strujom i telekomunikacijama.

Američka okeanska i atmosferska agencija (NOAA) je objavila da se našoj planeti približava snažna solarna oluja koja bi za vikend trebalo da stigne do naše atmosfere.

Kako je saopšteno, oluja bi da izazove probleme u elektronskim komunikacijama. Dodatni problem je što se sve dešava za praznike pa bi mogao da nastane pravi kolaps.

Najjača solarna oluja koja je poznata se dogodila 1859. godine. Nazvana je "Karingtonov događaj" po britanskom astronomu Dejvidu Karingtonu koji ju je zabeležio.

Za vreme ovog događaja poremetile su se telegrafske veze na dva kontinenta.

Sličan događaj bi danas ugrozio globalne telekomunikacije, promenio putanju satelita i čak usmrtio astronaute u svemiru.

Astronomi su proteklih godina upozoravali na to da bi Zemlju mogla da zadesi katastrofalna solarna oluja do 2020. godine.

U vanjskoj jezgri Zemlje, ispod Aljaske, Kanade i Sibira, na dubini od gotovo 300 kilometara, nedavno je otkrivena brza rijeka tekućeg željeza ‘široka’ 420 kilometra.

“Mlaznu struju” otkrio je trio satelita Europske svemirske agencije (ESA) pod nazivom SWARM (Roj), koji stvara redngensku sliku našeg planeta mjerenjem varijacija magnetskog polja do 915 metara ispod površine Zemlje.

New Scientist piše da 420 kilometra široka mlazna struja zapravo ubrzava od 2000. godine. Trenutno to ubrzanje iznosi između 40 i 45 kilometara godišnje - što je tri puta brže od uobičajenih brzina tekućina u vanjskoj jezgri Zemlje.

Prema pisanju Science Alerta, kad su znanstvenici proučavali podatke koje su prikupili sateliti, primijetili su da postoje jaki “lukovi” u magnetskom toku ispod Aljaske, Kanade i Sibira. Također su uočili da lukovi ne stagniraju, već se kreću.

Budući da će njihovo kretanje može potjecati samo od fizičkog kretanja rastaljenog željeza, snažni lukovi magnetskog toka su korišteni kao vodič za određivanje kretanja mlazne struje. I posve je vjerojatno da kada se željezo kreće, magnetsko polje se kreće s njim.

U ledenim dubinama Arktičkog arhipelaga iskopani su najstariji ostaci ptica ikada koji pružaju uvid u to kako je nekad izgledao ekosistem ovog područja.

U ledenim dubinama kanadskog Arktičkog arhipelaga iskopane su nove vrste praistorijskih ptica, a pronađeni fosilni ostaci stari oko 90 miliona godina se smatraju najstarijim ostacima ptice ikada pronađeni.

Drevne kosti pokazuju da je područje današnjeg Arktika bilo toplo kao Florida pre 90 miliona godina, piše Daily Mail.

Retki podvodni snimci života ispod debelog sloja antarktičkog leda iznenadili su i oduševili ne samo biologe, već gotovo svakog ko je bio u prilici da ih pogleda.

Eksplozija boja u dubinama okovanih ledom otkriva čitav jedan svet koji svojom nestvarnom lepotom ostavlja bez daha.

Kada je savremeni čovek napustio tople afričke krajeve, u Evropi je naišao na neandertalce, u Aziji na denisovce, a možda i na još neke, za sada nepoznate grupe, koje su bile u prednosti u odnosu na njega: starosedeoci su se tokom vekova prilagodili oštroj severnoj klimi i time dobili genetski komplet za preživljavanje izvan Afrike, koji je, na kraju krajeva, koristio i doseljenicima s juga.

Kada su počeli da se mešaju i stvaraju potomke, na savremenog čoveka je prešlo i nekoliko veoma korisnih naslednih faktora.

Dokaz za to su Inuiti i Eksimi, od kojih mnogi nose dve posebne varijante gena za razmenu masti kakve su u svetu retke, ili ih nema uopšte. Pretpostavlja se da te varijante gena igraju odlučujuću ulogu u otpornosti na hladnoću, odnosno pretvaraju telesne masti u toplotu.

Rasmus Nilsen sa Univerziteta Kalifornije u Berkliju i njegov tim otkrili su da te dva varijante veoma liče na gene denisovaca i na osnovu toga zaključuju da su ih preci Inuita preuzeli od drevnih ljudi, koji su ih već bili razvili, reagujući na hladne faze poslednjeg ledenog doba. U to vreme, veliki delovi Evroazije bili su pod glečerima, ali su drevni narodi odolevali oštrim klimatskim uslovima.

Reč je o genima TBX15 i WARS2, čije su prisustvo Nilsen i njegov tim otkrili u nekoliko banaka podataka. Podaci o genima Inuita potiču iz sveobuhvatnog istraživanja, u kome je analiziran DNK oko 200 grenlandskih Inuita. Ti podaci su poređeni s podacima “Projekta 1.000 genoma”, kojim su obuhvaćeni današnji ljudi iz svih delova sveta.

Na sličan neobičan primer genetske razmene naučnici su nedavno otkrili na Tibetu. Tamošnje studije su pokazale da je lokalno stanovništvo izuzetnu otpornost na visinu verovatno preuzelo od denisovaca. Nova istraživanja su pokazala da se otpornost na visinu lokalne rase tibetanski mastif može objasniti prilagođavanjem istih gena. I mastifima su za to poslužili starosedeoci: ukrštali su se s domaćim mongolskim vukovima (Canis lupus chanco), koji su se tom dužeg vremena prilagođavali proređenom planinskom vazduhu.

Nučnici su otkrili zvijezdu sličnu Suncu, koja je od Zemlje udaljena 300 svjetlosnih godina, a koja ”proždire” okolne planete.

Istraživanje je objavljeno u časopisu ”Astronomy and Astrophysics”. Ističe se da je riječ o zvijezdi HIP 68468 za koju se pretpostavlja da je stara šest milijardi godina.

"To ne znači da će Sunce u skoroj budućnosti pojesti Zemlju", naglasio je član međunarodnog istraživačkog tima Jacob Bean, koji je zaposlen na Univerzitetu u Čikagu.

Debra Fischer, sa univerziteta Jejl, istakla je kako otkriće omogućava poimanje oblikovanja planetarnih sistema.

Istraživači su u opservatoriji La Sila, u Čileu, u orbiti zvijezde HIP 68468 otkrili još dvije planete, jedna je za 50 posto veća od Neptuna, a druga je tri puta veća od Zemlje.

Pomenute dvije planete vrlo vjerovatno su povučene sa spoljnog dijela sistema prema unutrašnjosti. Takođe, naučnici smatraju da su druge planete u sistemu ili odbačene od strane HIP 68468 ili su ”progutane”.

Zvijezda HIP 68468 sadrži četiri puta više litijuma nego druge zvijezde iste starosti.

Francuski astronaut koji se nalazi na Međunarodnoj svemirskoj postaji snimio je nevjerojatnu fotografiju jednog prirodnog fenomena u afričkoj pustinji Sahari.

Čudesne spirale poznate kao "Afričko oko", poznate i kao formacija Richat, snimio je francuski astronaut Thomas Pesquet iz opservatorija Međunarodne svemirske postaje (ISS).